Dinsdag 12 mei 2026

Voordracht Burgemeester van der Tak, tijdens de Herdenking in Voorthuizen, 12 mei 2026.

12‑05‑2026 – Herdenking 1e Regiment Huzaren Voorthuizen

~ Het gesproken woord geldt. ~

Beste aanwezigen, welkom bij deze plechtigheid, bij de 85e Herdenking van de Gevallenen van het 1e Regiment Huzaren in Voorthuizen.

Herdenken is van grote waarde en ik waardeer het om deze middag het woord tot u en de kinderen van de Koningin Wilhelminaschool te mogen richten.

Voorthuizen is door de Tweede Wereldoorlog in Nederland onlosmakelijk verbonden met het regiment van de Huzaren. Het monument is daar het tastbare bewijs van. Want daarop staan de namen van Huzaren die bereid waren op te komen voor waarden die groter zijn dan henzelf.

Het is inmiddels 81 jaar geleden dat er een einde kwam aan De Tweede Wereldoorlog, maar de betekenis van deze periode is allesbehalve vervaagd.

We kijken terug op een tijd waarin vrijheid geen vanzelfsprekendheid was, waarin keuzes ertoe deden. Een tijd waarvan de gevolgen generaties lang nog voelbaar zijn. Het heeft ons geleerd hoe belangrijk het is stil te staan bij het verleden. Respect te tonen en oorlogsslachtoffers te blijven herdenken.

Door onze geschiedenis proberen te begrijpen, leren we wat er in het verleden is gebeurd, maar óók waartoe mensen – ten goede én ten kwade – in staat zijn. Dit heeft ons geleerd, ook nog na 81 jaar, waakzaam te blijven.

In de meidagen van 1940 kwamen vele Huzaren om het leven. Voorthuizen was strategisch gelegen; tussen Amersfoort en Apeldoorn in. Daarom waren de Duitsers ruim vertegenwoordigd in het dorp. In en rondom Voorthuizen vonden dan ook felle gevechten plaats.

Met het verstrijken van 85 jaren, mogen we niet vergeten hoe hard er in die meidagen hier gevochten is. Hoe groot het offer was dat hier gebracht is. Voor onze vrijheid nu.

Laten we daarom, als we zo bloemen leggen bij het monument, beseffen dat de namen op het monument de dragers zijn van onze verhalen, van onze geschiedenis, van onze vrijheid.

Een aantal jaar geleden schreef een jong meisje (Lieke) van 12 jaar een gedicht voor de Dodenherdenking. Een jong meisje dat niet in oorlog opgroeide, maar dat met sprekende woorden dichtte waarom het zo belangrijk is om de vrijheid te blijven doorgeven.